Welkom
Loopbaanheroriëntatie
Individuele coaching
Begeleiding bij burnout en stress
Klankbordgesprek
Blog
Over Carla Verweij
Links
Contact
Voor loopbaanbegeleiding en begeleiding bij burnout en stress   
BLOG


MAART 2014

Mijn eigen burnout

'Hoe gaat het nu eigenlijk met je', vroeg een goede collega. Ik keek haar aan en barstte in tranen uit. Ik zie mezelf nog staan, bij de uitgang van het bedrijf. We hadden net een leuk en constructief gesprek gehad. Ik had zelfs te horen gekregen hoe blij ze met me waren. En toch stond ik daar te snotteren als een klein kind. Diepongelukkig en geen idee wat er aan de hand was.

Ik kan dat gevoel zo weer oproepen, ook al is het ruim twaalf jaar geleden. De totale onmacht. Weten dat er iets niet goed zit, maar geen idee wat precies. Oké, het liep niet helemaal lekker op het werk. Ik had een nieuwe functie, waarin ik mijn weg nog wat aan het zoeken was. Maar dat had ik wel vaker meegemaakt. En een nieuwe uitdaging vond ik alleen maar fijn. Ik had leuke collega's en werd gewaardeerd. Een parttime baan op niveau. Prima te combineren met de thuissituatie. Wat wil je nog meer!

Maar de tranen bleven vloeien. 'Misschien is het goed dat je een loopbaantraject gaat volgen', zei de personeelsadviseur, toen ik toch maar een gesprek met haar had aangevraagd. 'Als ik jou zo hoor, heb je nooit echt keuzes voor en vanuit jezelf gemaakt. Je hebt vooral gedaan wat anderen vonden dat je moest doen en waarvan anderen vonden dat je goed in was. Misschien wordt het eens tijd dat je gaat ontdekken wat je zelf écht wilt'.

Wat ik écht zelf wil: die woorden kwamen binnen. Ik had al eerder overwogen om op zoek te gaan naar ander werk. Maar ja, waar vind je een baan op niveau voor maar twintig uur? En het was toch wel heel fijn dat er begrip was dat ik vanwege mijn kleine kinderen niet altijd kon schuiven met mijn werk. En ik had zulke fijne collega's. Allemaal redenen om niet in beweging te komen.

Maar nu moest ik wel. Niet alleen kon ik dat advies niet naast me neerleggen, het werd steeds meer duidelijk dat er iets moest gebeuren. Het werk voelde steeds zwaarder. Ik ging steeds harder werken zonder het gevoel te hebben echt op te schieten. Ging me verliezen in details. En moe, moe!

Hoewel ik niet wist wat er echt aan de hand was, voelde ik feilloos wat ik nodig had. Een coach die niet te meelevend en begripvol was, maar me confronteerde en me uit mijn comfortzone haalde. Ik vond iemand die me uitdaagde mijn angsten niet zo serieus te nemen en vooral kampioen was in eigen keuzes maken. Daarmee liet hij mij in de praktijk zien dat er dan nog steeds mensen zijn die van je houden, die met je willen werken en je zelfs nog aardig vinden ook. Het was allemaal niet zo zwart-wit als ik dacht. Er zit een groot grijs gebied tussen doen wat er van je verwacht wordt en egoïstisch zijn.

Nu ben ik twaalf jaar verder en heb een eigen adviesbureau. Nu begeleid ik zelf mensen die stress ervaren in hun werk of een burnout hebben. Ben ik dan helemaal genezen en is mijn burnout verleden tijd? Ja en nee. Nee, want de verhouding tussen mijn draagkracht (wat ik aankan) en draaglast (wat ik moet/wil doen) is een blijvend punt van zorg en aandacht. Ja, want ik voel nu veel beter wanneer en waarom het mis dreigt te gaan en ben dan in staat in te grijpen.

Ik vergelijk het genezen van een burnout vaak met een verstuikte enkel. Als je die een keer goed verstuikt hebt, blijft het een zwakke plek. Je hebt er geen last van, totdat je hem weer te veel belast. Je lichaam geeft dan waarschuwingssignalen. Je hoeft alleen maar die signalen serieus te nemen...


Wil je reageren op deze blog of heb je suggesties voor onderwerpen, laat het mij weten. Vind je het leuk om iedere maand mijn blog per mail te ontvangen, meld je dan aan.